consequenties van ontwikkelingen voor de onderwijspraktijk

Uit de feedback die ik kreeg op mijn SWOT-analyse, bleek dat ik nog niet voldoende had benoemd wat de consequenties van het scenario zijn voor mijn eigen onderwijspraktijk en wat dit betekent voor mijn collega's. En in hoeverre kan ik daar als MLI'er iets in betekenen?

Ik heb in onderstaand document per onderdeel van ons scenario aangegeven wat dit betekent voor mijn onderwijspraktijk en collega's. Hiermee heb ik de PI die nog niet voldoende was, hopelijk op de juiste wijze wel voldoende kunnen aantonen.

https://www.dropbox.com/s/9axu4lajjqy4lju/Consequenties%20ontwikkeling%20onderwijspraktijk%20en%20ondersteuning%20voor%20collega.docx?dl=0

grenzen van de maatschappelijke opdracht van de school

De afgelopen jaren komt de nadruk voor de school steeds meer te liggen op de wijze waarop zij invulling geeft aan haar maatschappelijke opdracht en op de relaties met haar maatschappelijke partners (PO raad, 2013). Iedere docent wil dat leerlingen aan het eind van de basisschool met voldoende bagage richting het voortgezet onderwijs gaan. Bagage als in kennis die verworven is in al die schooljaren, maar ook vaardigheden om zichzelf straks staande te kunnen houden in de snel ontwikkelende maatschappij, waarin een leven lang leren de standaard wordt (Onderwijsraad, 2014). Socialiseren en kwalificeren zijn de twee belangrijkste doelen in het onderwijs (Stichting Leerplan Ontwikkeling , 2011). Kijkend naar het scenario van 2035, wordt is door de diversiteit die is ontstaan in de samenleving (OECD, 2008), de noodzaak versterkt tot wederzijds begrip, het vermijden van conflicten en het kunnen samenwerken (van den Broek et al., 2016). Hoever ga je hierin als school? Basisschool de Leest is een kanjerschool, een methode gericht op sociale vaardigheden. Dit zit al verwerkt in ons standaard lesaanbod, maar gaat eigenlijk de gehele dag door. Conflicten worden bijv. door de hele school op dezelfde kanjer manier opgelost. Iedereen heeft de kanjerregels in de klas hangen. Door een kanjerschool te zijn dragen we bij aan de maatschappelijke opdracht. Leerlingen sociaal vaardig maken. De laatste jaren, mede door de komst van passend onderwijs, is er ook een gedragsprotocol en een pestprotocol opgesteld. Hierin is duidelijk beschreven wat we wel en niet tolereren, kijkend naar grensoverschrijdend gedrag. Waar trekken we de grens van de maatschappelijke opdracht om kinderen op te voeden tot sociale, communicatief vaardige burgers?

21-eeuwse vaardigheden zijn steeds belangrijker geworden de afgelopen jaren. In het scenario van 2035 is te lezen dat die vaardigheden een nog belangrijkere rol gaan spelen en zelfs worden uitgebreid. Dit betekent dat we als school goed na moeten denken hoe dit een plaats krijgt in ons huidige curriculum. Onbewust ontwikkelen we ins ons onderwijs al verschillende 21-eeuwse vaardigheden, maar richting de toekomst denk ik dat het belangrijk is om als team keuzes te gaan maken in de verhouding tussen de hoeveelheid kennis en het ontwikkelen van die verschillende vaardigheden. Hier ligt een mooie taak voor de MLI’er. Ik weet inmiddels veel af van de 21-eeuwse vaardigheden en kan als kartrekker fungeren om stap voor stap te gaan kijken hoe wij als leerkrachten de 21-eeuwse vaardigheden een plaats kunnen geven in ons curriculum. Wat hierin wederom belangrijk is, is ook onze grens aangeven. Welke vaardigheden besteden we al aandacht aan, welke willen we meer ontwikkelen en hoe kunnen we dit integreren in bepaalde vakken?

Op basisschool de Leest, waar ik werkzaam ben, is het gros van de ouders erg betrokken bij hun kind. De school staat in een nieuwbouwwijk, waar veel goed geschoolde en werkende ouders wonen. Het gaat soms zelfs zo ver, dat ouders te veel mee willen bepalen wat goed is voor hun kind. Waar ligt onze grens daarin? In hoeverre ga je mee in wat ouders willen? Dat zijn vragen die regelmatig naar voren zijn gekomen in verschillende overleggen. In de schoolgids staat duidelijk beschreven hoe wij als school handelen en waar we voor staan, als team mogen we daarin wat vaker op onze strepen staan omdat we soms teveel geneigd zijn mee te gaan in wat ouders willen.
Dat sluit mooi aan bij de toenemende druk met de komst van het passend onderwijs. Je wilt als docent zo goed mogelijk kunnen voldoen aan de behoeften van elke leerling. Maar in de praktijk is dit niet altijd mogelijk zoals we het graag zouden willen. Een belangrijke pijler op onze school is ‘wij zien uw kind’. Met de komst van het passend onderwijs hebben we als school een ondersteuningsprofiel moeten schetsen, waarin onze grenzen zijn aangegeven met betrekking tot ondersteuning van leerlingen. Tot waar kunnen we gaan? Ouders zijn hierbij in de MR betrokken geweest en hadden adviesrecht. Dit werkt voor ons als leerkrachten prettig, wanneer we handelingsverlegen zijn bij bepaalde leerlingen, is het belangrijk dat we het samenwerkingsverband raadplegen om tot de juiste zorg te komen.

bronnen:



Broek, A. van den., Campen, C. van, Haan. J. de., Roeters, A., Turkenburg, M. & Vermeij, L.., (2016), De toekomst tegemoet. 

OECD. (2008). Vormgevende trends binnen het onderwijs. (‘Trends shaping education’, vertaald door de KPC-groep).

Onderwijsraad (2014). Een eigentijds curriculum. Den Haag: Onderwijsraad 

 

Stichting Leerplan Ontwikkeling, 2011. Tot nut van ’t algemeen. Over onderwijs en maatschappelijke verantwoordelijkheid. Enschede: SLO.

reflectie challengeday 10 april

Vandaag was het zover. Hetgeen waar de afgelopen maanden druk mee bezig zijn geweest, mochten we vandaag eindelijk gaan presenteren. En dan komen toch altijd weer even die zenuwen bovendrijven, ondanks de goede voorbereiding. Gezonde spanning zullen we maar zeggen…..
Toen ik naar school reed, had ik nog niet heel veel zin. Ik dacht alleen maar, als deze dag weer eens voorbij is, kunnen we weer iets afchecken. Maar dat gevoel veranderde al snel…..

Toen we samen op school kwamen, zijn we de presentatie eens helemaal door gaan lopen. Zijn we tevreden met de manier waarop we het nu vorm hebben gegeven? Grotendeels wel, maar het was in ons hoofd nog niet 100% naar tevredenheid.  Sebastiaan kwam met een goed idee….
En ineens waren we allemaal enthousiast en zagen we het nog meer zitten!
Het idee was een verandering in de dialoogvorm. We wilden de bezoekers meer activeren en prikkelen in plaats van aan tafel in gesprek te laten gaan. Dus besloten we om de bezoekers een kant te laten kiezen d.m.v. tape: zie je meer kansen of meer bedreigingen in dit scenario? Ook hebben we goed gekeken naar de vragen die in onze feedback kwamen vanuit het werkveld. Stel dat ze dit gaan vragen of zeggen, hoe kunnen we daar dan op reageren? Natuurlijk wisten we ook wel dat je niet alles kunt ondervangen, maar het gaf ons allen een fijn gevoel om het er nog even goed over te hebben. Op die manier konden we met een goed gevoel de presentatie in.

Voordat we begonnen, hebben we het lokaal ingericht. Klaarzetten van de tafels, infographics ophangen, opdrachten klaarleggen, filmpje testen, teaser testen, feedbackkaartjes, pennen en niet te vergeten onze super leuke robotjes voor alle bezoekers. Check, check, dubbelcheck.
We zijn trots op wat we hebben weggezet de afgelopen maanden en dan hoop je natuurlijk dat het goed over gaat komen op de bezoekers!

 

 

 

 

 

 

Ik zelf speelde de rol van P.i.m. tijdens de presentatie. De bedoeling hiervan was dat de leergroepen je op konden roepen als ze hulp nodig hadden en zelf liep je als p.i.m. constant rond om waar nodig de verschillende studenten bij te staan. De eerste ronde vond ik heel spannend, maar ik merkte dat je inmiddels het scenario zo goed kende, dat het juist heel leuk was om als p.i.m. in te vallen tijdens de opdracht. Doordat we zelf de doelenkaartjes hadden van alle spelers, wisten we goed waar we op konden reageren bij de verschillende rollen die ze speelden.

In onze gezamenlijke reflectie is te lezen wat de tips en tops die we kregen van de eerstejaars bezoekers. Mooi om te lezen dat er zoveel positiviteit heerste! Dat geef je toch een goed gevoel.

Aan het einde van de dag werden nog de winnaars bekend gemaakt, met complimenten voor alle gameteams omdat iedereen zich weer onwijs had ingezet. Er heerste een goede sfeer en een strakke organisatie! Er klonk dan ook luid applaus.
We hebben onze dag als gameteam afgesloten met een drankje, om te proosten op de goede presentatie en de leuke reacties die we er op hebben gekregen.

Ik kijk met een grote glimlach terug op deze dag!

 

feedback gegeven/gekregen op challengeday

Tijdens de challengeday hebben we feedback gegeven op het gameteam Ursa Major.

Wij hebben van Ursja Major feedback gekregen op onze eigen presentie

Feedback op infographic door externen

Bij het maken van het draaiboek was een van de feedbackpunten, dat we er op moesten letten om externen bij ons proces te betrekken. Ik ben onze infographic gaan delen met mijn collega's, net zoals de rest van Devils in Disguise dit hebben gedaan bij collega's en ook leerlingen. Mijn collega's weten waar ik mee bezig ben en ik wilde graag van hen weten wat zij vooral zien als kansen en bedreigingen in het scenario wat ze lezen.

We konden ons scenario niet meer geheel aanpassen, omdat we natuurlijk al in een behoorlijks ver stadium waren en de challengeday al dichtbij was. Wel konden we nog de puntjes op de i zetten voor ons draaiboek en onze presentatie en dat hebben we gedaan.

Lees hier de feedback die gegeven is.

De vragen die het scenario oproept bij mijn collega's ( en ook vragen uit de opmerkingen en feedback die de andere gameteam leden ontvingen vanuit hun werkveld) konden heel goed vragen zijn die ook tijdens de dialoog in onze presentatie terug zouden kunnen komen.
Zodoende hebben we afgelopen maandag deze vragen samen bekeken, zodat we ons goed konden voorbereiden op de dialoog.

Teaser challenge day

Ondanks dat de teaser voor de challenge day geen verplichting was, kon Sebastiaan het toch niet loslaten dat we er geen gemaakt hadden. Hij heeft toch wel een heel gaaf filmpje weggezet!

Klik hier om de teaser te bekijken!

Feedback op scenario/draaiboek

We hebben vanuit het netwerk van Corinne, feedback gekregen van Tom Oosterhuis. Hij is ontwikkelaar van opvoeding- en onderwijsvisie Sociaal ontwerpend leren (SOL-model) en e-portfolio mevolution.
Lees hieronder de geschreven feedback:

Beste Corinne, Cindy, Esther, Sebastiaan, Maartje,

Dank voor de uitnodiging om feedback te geven op jullie toekomst scenario en aanpak om dit te delen met anderen.

Mooi op te zien hoe jullie je hebben laten voeden door denkbeelden van de WRR en andere systematische onderzoekers en denkers over beleid. Dat vind ik misschien wel jullie grootste verdienste. Dat je geleerd hebt dat het van groot belang is om te pendelen tussen je eigen praktijk en de wetenschappelijke/politieke theorieën en beleidsstukken om vervolgens je eigen plan te trekken en dat beleid te gaan beïnvloeden, mede vorm te geven. Dat is het soort metacognitie waar we in het onderwijs behoefte aan hebben. Niet slachtoffer zijn van wat andere bedenken, maar zelf invloed nemen!

Ik heb eigenlijk alleen wat gedachtes in de aanbieding over jullie idee van de toekomst. In grote lijn ben ik het met jullie eens. Echter ik mis -naar mijn bescheiden mening- een fundamenteel element: 'levensopdracht', het waarom van levenslang leren. Jullie spreken vooral over talent-ontwikkeling. Naar mijn idee is er daarnaast zoiets als waarden-ontwikkeling. Waarden en beperkende overtuigingen als negatieve waarden vormen zich in de vroegste jeugd door opvoeding en onderwijs. Onderwijs zou naast talentontwikkeling gericht moeten zijn op waardenontwikkeling. Het gaat om bewustwording van de eigen levensloop, het eigen levensverhaal. In gebeurtenissen met impact, positief en negatief vormen zich waarden (of beperkende overtuigingen).

Wanneer zoals jullie voorstaan onderwijs een mengsel wordt van formeel en informeel leren, op school en in de samenleving tegelijkertijd, dan moet de reflectie vooraf, tijdens en achteraf gericht zijn bewustwording van drijfveren. “Het lukt toch niet omdat…” is een beperkende overtuiging voortkomend uit gebeurtenissen die zich blijven herhalen totdat je zoiets “onschadelijk maakt” of  “die persoon inspireert me in zijn handelen omdat” bevat voor jezelf een kernwaarde waar vanuit je zelf ook wilt bijdragen aan de samenleving.

Door open opdrachten te vervullen in alle domeinen van de samenleving ontdek je persoonlijke kwaliteiten en kernwaarden. Van daaruit draag je bij, dat is ‘roeping’ of levensopdracht.

Je betrekt ouderen niet alleen bij de buurt, je betrekt jouw levensverhaal op dat van ouderen. Generatie-leren kan er zo ontstaan. Deze visie vind je terug in wat heet  “de positieve psychologie”. Daarnaast verwijs ik graag naar de zelfdeterminatietheorie waar autonomie, meesterschap en zingeving in balans leidt tot intrinsieke motivatie. Daaraan moet jullie toekomstscenario te toetsen zijn. Zie onder meer het prachtige boek Drive van Daniel Pink. Wat mijn betreft gaat het dus niet om een lerende economie worden, maar om steeds meer mensen te inspireren hun levensopdracht te ontdekken en aanvaarden. Niet economische maar menselijke waarde moet centraal komen staan.

Tot slot nog een opmerking over PIM. PIM is een vorm van feedback op basis van big-data. We weten uit onderzoek dat feedback op de zelfregulatie te kern is. PIM moet dat dus kunnen. Hij moet geen voorzegger worden, maar vragen steller over het leerproces. Op Wittering.nl voert het NRO een onderzoek uit naar mijn aanpak met het SOL-model en e-portfolio mevolution op dit vlak. Een bijdrage aan jullie PIM, hoop ik ☺. Ik zie geen fysiek gestalte voor me in de toekomst, eerder een oortje zoals een talkshow-host…benieuwd wie er gelijk krijgt…

En benieuwd of jullie hier wat aan hebben. Alle succes!

Hr groet, Tom Oosterhuis, ontwikkelaar van de opvoeding- en onderwijsvisie
Sociaal Ontwerpend Leren (SOL-model) en e-portfolio mevolution.